Özyeğin Üniversitesi, SAHADAYIZ Derneği iş birliğiyle çocukların spora erişimini bir hak olarak ele alan “Çocuklar İçin Spor ve Ötesi” çalıştayına ev sahipliği yaptı. Çalıştayda kent yaşamında çocukların spora katılımını sınırlayan sosyoekonomik koşullar, mekânsal eşitsizlikler, güvenli alan eksikliği, kurumsal koordinasyon sorunları ve çocuk hakları perspektifinin yetersizliği gibi çok boyutlu engeller değerlendirildi.

Çalıştayda ele alınan gerçek yaşam vakaları; çocukların spordan kopuşunun çoğu zaman “isteksizlik” ya da “performans düşüklüğü” gibi bireysel gerekçelerle açıklandığını, oysa temel nedenlerin donanım ve yan maliyetler, yetersiz beslenme ve hijyen koşulları, ayrımcılık ve sosyal dışlanma, karmaşık kayıt süreçleri ve güvenli ulaşım eksikliği gibi yapısal eşitsizlikler olduğunu ortaya koydu.

Çalıştayın en önemli çıktılarından biri, spora erişim ve sporda kalıcılık süreçlerinin kişisel inisiyatiflere değil, kurumsal rol tanımlarına dayanması gerektiği yönündeki ortak tespit oldu. Bu doğrultuda çok paydaşlı bir yönetişim modeli oluşturmak amacıyla RACI Analizi uygulanarak belediyeler, ilgili bakanlık birimleri, okullar, spor kulüpleri, sivil toplum kuruluşları ve üniversiteler arasındaki rol ve sorumluluk dağılımı netleştirildi.

Akademi tarafından Özyeğin Üniversitesi, Marmara Üniversitesi, İstanbul Bilgi Üniversitesi temsilcileri, yerel yönetimlerden İstanbul Büyükşehir Belediyesi Spor İstanbul, Çekmeköy Belediyesi, Eyüpsultan Belediyesi temsilcileri, kamu kurumlarından Gençlik ve Spor İlçe Müdürlüğü, Nişantepe Okulu yöneticileri ve öğretmenleri, Sulukule Gönüllüleri Derneği, Kültür, Ekoloji, Çevre ve İletişim Derneği (KEÇİ), Defnespor, Nurtepe Spor Kulübü ve saha uygulayıcılarının aralarında olduğu toplam 42 paydaşın katıldığı çalıştayda, çocukların spora erişimi sistemsel bir perspektifle değerlendirildi.

Özyeğin Üniversitesi Spor Merkezi Ekip Yöneticisi Güneş Viter, “Spor, dezavantajlı mahallelerde yaşayan çocuklar için bir ‘ek faaliyet’ değil, korunma, eşitlik ve güçlenme mekanizması. Spor politikaları tesis yatırımlarının yanı sıra erişim eşiklerini azaltmaya ve sürekliliği sağlamaya odaklanmalı. Donanım, beslenme ve ulaşım destekleri hak temelli sosyal politika araçları olarak yeniden tanımlanmalı” dedi.